MASKELİ SEVGİLER
Ne garip bir çağda yaşıyoruz...
Artık insanlar yüzlerini değil, hislerini gizliyor. Gülümsüyorlar ama mutlu değiller. "Yanındayım." diyorlar ama en çok ihtiyaç duyduğun anda ortada yoklar. Sevgiyi kelimelerle süslüyorlar, davranışlarla eksiltiyorlar.
En yorucu olan ise maskeli sevgiler...
Seviyormuş gibi yapanlar... Değer veriyormuş gibi davrananlar... İlgisini sadece canı istediğinde gösterenler... Bugün varmış gibi hissettirip yarın yabancılaşanlar...
Oysa sevgi maske taşımaz.
Sevgi hesap yapmaz. Rol kesmez. Gösteri yapmaz. Sevgi, en sessiz anlarda bile kendini hissettirir. Çünkü gerçek sevgi görünmek için a, hissettirmek için vardır.
Belki de en büyük yalnızlığımız, sevgisizlik değil; sahte sevgilerin arasında gerçek olanı aramaktır.
Hayat bize bir şey öğretiyorsa, o da şudur: Maskeler eninde sonunda düşer. Geriye yüzler değil, karakterler kalır.
Ve insan, bir gün mutlaka kendisine gerçekten bakan gözlerle karşılaşır. O zaman anlar ki sevgi, hiçbir zaman gösterişli olmamış; sadece samimiymiş.