Abdülhamit ve Din Adamları…

Aslında bu hafta hiç yazı kaleme alasım gelmiyor. Yazacak o kadar konu varken, Kayser tabiriyle içim atmıyor, elim kaleme varmıyor. İştahsızım yani.

Malum, gündem oldukça siyasi. Herkes hizmet, AKP kapışmasını yazıyor, okuyor, konuşuyor. Gazeteler, internet siteleri, dergiler, sosyal medya… Gırla gidiyor. Hepsi de bu konuyla dolu. Böyle bir ortamda ne yazarsanız yazın, ne söylerseniz söyleyin, ne kadar farklı bir bakış açısı getirmeye çalışırsanız çalışın, siyasetten başka kimsenin kültür sanata bakacağı yok gibi.

Hele kitap mı? İmkânı yok…

Aslında yaşananları anlamak için sadece bugüne bakmak da yeterli değil. Hani derler ya, tarih tekerrür ediyor diye, aynen öyle. Tarih tekerrür ediyor ama kimsenin tarih okuduğu, geçmişte ne olmuş, neden öyle olmuş diye baktığı, merak ettiği yok. Bu söz kuru bir slogandan, anlatılanları süslemekten,  ifadeleri güçlendirmeye çalışmaktan öte bir anlam ifade etmiyor. Evet, tarih tekerrür ediyor ama hangi dönemin tarihi ve hangi yaşanılan süreç tekerrür ediyor?

Tarih okumak başka bir şeydir. O, devletin okullarında okuduğumuz, bize kronolojik olarak sıralanan, ezberlettirilen olaylar dizisi değil tarih okumak. Nedenini, niçinini öğrenerek, farklı bakış açılarını görerek, yorumlayarak, güç dengelerini bilerek, bugünlere uyarlayarak okumaktır tarih.

Mesela günümüzle ilgili bire bir örtüşen süreç Abdülhamit Han’ın yaşam serüvenidir. Üstelik hala yakın tarihtir Abdülhamit dönemi. Onun başına gelenlerle bugün yaşananlar bire bir paralellik göstermektedir. Cemalettin Efgani, Şeyh Naili ve Şeyh Abdülkadir Efendiler Adülhamit döneminde yaşamış din adamlarıydı mesela. Cemalettin Efgani bilmeden İngilizlerin uşağı olmuş, Halifeliğin Mısırda olması gerektiğini savunan biriydi. Uzun zaman kullanıldı. Baktı ki olmuyor, Abdülhamit bir yolunu bularak onu Payitahtta göz hapsinde tutmayı başardı. Diğer iki şeyh ise İttihatçıların oyuncağı olmuştu. Masonluğu kabul etmişlerdi ve onların sözüne güvenip Abdülhamit'in darbeyle tahttan indirileceğine inanarak hal fetvasını hazırlamışlardı bile.

Ulu Hakan Abdülhamit Han Şazeli Dergahına bağlı bir sultandı. Derviş diye bilinirdi halk arasında, koyu dindardı. Aynı zamanda hizmet eri bir insandı. Cumhuriyeti kuran kadronun onun açtığı okullarda yetiştiğini vurgulasak ne demek istediğimiz anlaşılır sanırım. Çoğunlukla bu dergâhla birlikte hareket eder, dünyanın dört bir tarafında İslami çalışmalar yapan bu tekkenin dervişlerinin getirdiği bilgileri değerlendirir, dergâhın şeyhi Muhammed Şazeli’nin görüşlerini sever, benimserdi. Sadece bu tekke değil, ismini burada zikretmediğim daha pek çok tekkeyle birlikte çalışırdı sultan. Bilirdi ki buralarda yetişen dervişler hizmet erleri, gönül insanlarıdır ve asla siyasetle işleri olmaz. Şeyh Naili ve Şeyh Abdülkadir Efendi gibiler ise masonik örgütlenmelere girmiş, İttihatçılarla ortak hareket eden, Abdülhamit’i darbeyle devirmek isteyen sahte din adamlarıydı ve sultan onları ve onlar gibi daha pek çok din adamını siyasete bulaştıkları için Dersaadet dışına sürmüştür.

Ne garip değil mi? Batılılar İslam ülkelerini parçalamak, bölmek, daha rahat yönetmek için hep din adamlarını kullanıyorlar. Dün öyleydi, bugün de öyle. Cemaatler, fırkalar, mezhepler… Oturup Müslümanların sıkıntılarına çözüm üretmeleri, birlik ve beraberlik içinde hareket etmeleri, geleceğe insan yetiştirmeleri gerekirken siyasete soyunuyorlar. Amaçlarına ulaşmak için de onun bunun oyuncağı, dış güçlerin beslemesi oluyorlar. Tarih ise bunları affetmiyor ve ne yazık ki geleceğe hain olarak kaydediyor. 

Not: Abdülhamit ve dönemini öğrenmek isteyen dostlar için, Son Direnişçi isimli Nar Yayınlarından çıkan biyografik romanım yardımcı olacaktır. Konuyla ilgili pek çok bilgiyi roman tadında bulmanız mümkündür.