Açılımın Bilançosu...

AKP iktidarının “demokratik açılım” adını verdiği Kürt açılımı, bölücü terör örgütü PKK’ya bugüne kadar hiç olmadığı ölçüde cesaret verdi. AKP’nin Kürt açılımı söylemini ortaya attığı tarihten bu yana verdiğimiz şehit sayısı 128 oldu.

 

Bu rakam, demokratik açılımın "fiilen" uygulandığı son 4 ayı kapsıyor. Aynı dönemde, güvenlik güçlerimiz tarafından öldürülen terörist sayısı ise 159.

 

 AKP’nin iktidara geldiği dönemden itibaren, terör saldırıları da, bu saldırılara kurban verdiğimiz şehitlerimizin sayısı da artmaya başladı. Türkiye bu kâbus dolu günlere nasıl geldi?

 

Hani her şey çok güzel olacaktı?

 

Hani Türkiye’de “ayrımcılık” vardı?

 

AKP, bu ayrımcılığın önüne geçecekti! Başbakan Erdoğan’a göre, bu devlet yıllarca yanlış yönetilmişti!

 

Erdoğan’ın sözünü ettiği o “yıllar”da neden şehit sayımız ‘sıfır’a inmişti o halde?

 

Terör örgütü, 2002 yılında niçin kendisini “fesh etme” kararını almıştı?

 

Yanlış olan neydi?

 

Türk Silahlı Kuvvetlerinin elinde ne yok?

 

Silah mı yok, top mu yok, tüfek mi yok, roket atar mı yok, tank mı yok, uçak, helikopter ya da binlerce kahraman Mehmetçik mi yok?

 

Ya PKK’nın elinde ne var?

 

Roket, makineli tüfek, mayın!

 

Durmaksızın devam eden şiddet olayları ve devamının gelmesini isteyen bir topluluk…

 

Şeytanların babası, İmralı canisi, bebek katili emir veriyor şeytanın yavruları 20 yaşındaki gencecik fidanlara kalleşçe kurşun sıkıyorlar.

 

Bir açılım tutturulmuş gitmekte.

 

Taviz vere vere Anadolu şimdi ağlayan ANA dolu…

 

Eşkıyaya taviz verildiği nerde görülmüş…

 

Bir sır perdesi var bu olaylarda.

 

Hani bizim güçlü ordumuz vardı?

 

Varda biz mi göremiyoruz?

 

Var olduğuna inanıyoruz ama...

 

Ya da ordunun elini, kolunu bağlayan bir birim mi var?

 

Kim bunlar?

 

Neden ordumuz üç, beş çapulcunun işini bitiremiyor?

 

PKK’nın evi, yurdu olan o kamplara neden tam anlamıyla giremiyoruz? Girip de onların leşlerini neden yerlere seremiyoruz?

 

Nedir bu sır perdesi?

 

Kimler var PKK’nın ardında?

 

Şimdi sizlere yıllara göre şehit sayısını vereceğim. Bakalım kimin zamanında neler yaşanmış. Apo’nun yakalandığı yıldan, günümüze dek uzanalım…

 

İşte rakamlarla Türkiye’nin terör mücadelesi: 1999 yılında 203 şehit…

 

2000 yılından itibaren hızla güç kaybetmeye başlamış, bölücü faaliyetlerinin sayısı gözle görülür oranda azalmıştı.

 

2000 yılında, terörün kanlı eylemlerinin sayısı 3 bin 2198’den 45’e düşmüş, şehit olan güvenlik görevlisi sayısı ise bir yılda 22 olarak belirlenmişti.

 

2000 yılında, terör örgütü Türkiye içindeki mevcudiyetini koruyamaz hale gelmiş, terörist miktarı ise 4 bine kadar düşmüştü.

 

Bu sayının ancak ve ancak yüzde 10’u Türkiye topraklarında barınabiliyordu. Gelelim 2001 yılına… 2001’de teröre verdiğimiz şehit sayısı sıfırdı. 2002’de ise sadece 6 askerimiz terör saldırılarında şehit düştü.

 

2003 yılında 21 şehit, 2004 yılında 73 şehit, 2005 yılında 92 şehit, 2006 yılında 121 şehit, 2007 yılında 118 şehit,2008 yılında 150 şehit,2009 yılında 135 şehit verdik.

 

2010 yılına gelindiğinde, iktidarın “demokratik açılım” söylemleri de meyvesini vermeye başladı. Terör saldırıları bir anda artarken, eylemlerin yalnızca Güneydoğu bölgelerinde sınırlı kalmadığı, Karadeniz Bölgesi başta olmak üzere, Batı’ya doğru bir kaymanın başladığı dikkat çekiyordu.

 

2012 yılına geldiğimizde, karşımıza çıkan tablo şu;

 

2011 yılından bu yana geçen sürede güvenlik güçlerine onlarca saldırı düzenlendi. 2011ve 2012 yıllarında ise 100 şehit verdik… Hakkari'de son terör saldırısında ise 8 vatan evladımızı yitirdik.

 

Peki, bu ülkeyi yönetenler ne yaptı?

 

Ben söyleyeyim ne yaptıklarını...

 

Terörü "şiddetle" kınadılar ve mücadelenin "kararlılıkla" devam edeceğini duyurdular.

 

Askerimizin başına çuval geçirttiler.

 

İnlerinden çıkan itleri kırmızı halılarla devletin valisi ile karşılattılar.

 

Yoy yok bunlar yetmez…

 

Başbakan Tayip Bey açıldıkça nasıl açılmıştı kendi sözleri ile hatırlayalım dilerseniz.

 

1) SAYIN Öcalan aldığı KELLELERİN hesabını veriyor.

 

2) O kadının nesini dinleyeceğim yahu (Şehit anasına)

 

3) Sen ne mutlu Türküm dersen o da ne mutlu Kürdüm der.

 

4) Her 10 Kasım'da sap gibi dikilmenin gereği yok.

 

5) Demokrasi bir tramvaydır, gittiğimiz yere kadar gider, orada ineriz.

 

6) Tutturmuşlar laiklik elden gidiyor. Yahu, bu millet istedikten sonra tabii elden gidecek!

 

7) Demokrasi bizim için bir amaç değil, araçtır...

 

8) Ben ülkemi pazarlamakla mükellefim.

 

9) Burası sakatatçı değil kardeşim. (Yoksulluktan böbreğini satmak aşamasına gelmiş bir vatandaşın açtığı pankart için sayın rte'nin verdiği cevap.)

 

10) Senin oğlun da işsiz kalsın. (Oğluna iş isteyen anneye)

 

11) Yırtık dondan çıkar gibi çıkma.

 

12) Babalar gibi satarız.

 

13) Parayı veren kızımızı da görür (Telekom için söylüyor)

 

14) Şimdi fişleme sırası bizde.

 

15) Ben BOP eşbaşkanıyım.

 

16) Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir, yalan koskoca bir yalan.

 

17) Kürt kadınlarını kuma yapın.

 

18) Artistlik yapma lan (Ananıda al git)

 

19) Bu millet size mi çalışacak (Erzurumlu çiftçiye)

 

20) Benim zamanımda nice arkadaşım vardı, çok okurlardı, kütüphaneleri vardı. Hep 10 alırlardı. Şimdi sefilleri oynuyorlar...

 

21) Referansımız İslam’dır. Tek hedefimiz İslam devletidir.

 

22) Oğlumunki gemi değil, gemicik...

 

23) Bana verilen maaş çok düşük, yetmiyor. Sen ne kadar maaş alıyorsun? (Almanya başbakanına)

 

24) Sana mı kaldı türban konusunda karar vermek, bu ulemanın işidir. Ulema ne diyorsa o olur. (Avrupa insan hakları mahkemesine)

 

25) Kendisine kefilim, babam gibi güvenirim, ona kendime inandığım gibi inanıyorum.' (Birleşmiş milletler tarafından tüm dünyada terörist ilan edilen ve aranan El Kadı hakkında)

 

26) Ben Muhammed Müslüman ümmetindenim. Türkiye dinsiz, laik bir memleket haline gelmiştir. Hayatımı Mustafa kemal dinsizliği ile savaşa adayacağıma, Türkiye'yi bir din ve şeriat devleti haline getirmek için mücadele edeceğime, Kemal Paşa zamanında çıkarılan dinsiz kanunların tatbikini önleyeceğime, kısa zamanda ümmet esasına dayanan, şeriat devletinin kurulması için çalışacağıma, dinim, Allah’ım ve bütün mukaddesatım üzerine yemin ve kasem ederim.

 

27) Benim servetimi araştıranlar şimdi Silivri'de...

 

28) Şehit cenazesinde ki protestolara "yaygara yapmayın"

 

29) Sürekli aydınlık için 1 dakika karanlık protestosu için "mum söndü oynuyorlar"

 

30) Silivri davası için "Türkiye bağırsaklarını temizliyor"

 

Şimdi söyleyin Başbakan bunları dedi mi, demedi mi?

 

Hiç şüphesiz ki ülkemizde kanlı ve kansız savaşlar yaşanmaktadır.

 

Bu savaşlara karşı mücadeleyi "kararlılıkla" sürdüren yegâne kurum, Türk Silahlı Kuvvetleri'dir...

 

Bu mücadeleyi baltalayanlar ise, okyanus ötesinden ve burnumuzun dibinde yeşertilen kukla devletçikten, köklü Türkiye Cumhuriyeti Devleti'ni yönetenlerin içine düştüğü acziyete sevinenlerdir...

 

Kirli terör siyasetçilerinin, içerideki işbirlikçileri, kalemşörleri, "demokrasi çığırtkanlığına" soyunmuş liberal görünümlü hainleridir...

 

Ordunun, terörle mücadelesini baltalayanlar, terörü müzakere konusu yapmayı kabullenip, şehit kanları üzerinden pazarlığa oturanlardır...

 

Dünün peşmerge reisi, çapulcu Barzani'yi, ülkesine buyur edip, krallar gibi karşılayanlar, ona "Mesud Abi" diye seslenmekten hicap duymayanlardır... Ordu’nun terörle mücadelesini baltalayanlar, şehit kanı akıtan eli kanlı teröristleri, Habur'dan güllerle karşılayıp, düzmece mahkemelerde yargıladıktan sonra serbest bırakanlardır...

 

Onlar bugün susuyor...

 

Bakmayın siz onların sözde kınamalarına, kararlılık söylemlerine... Onlar gerçekten "acı"duysalardı bugün; temsil ettikleri milletin karşısına dimdik çıkarak yiğitçe söylerlerdi söyleyeceklerini...

 

Söylemediler... Yarın şehit cenazelerinde "Vatan sağolsun" diyenlerin acısı manşetlerden düştüğünde, onlar açılım safsatasına bıraktıkları yerden devam edecekler, benden söylemesi...