Bir de tersi...

Chopin’in prelude’leri çalıyor, tek bir piyano, sakin ve hüzünlü melodiler.

Oda sessiz.

Piyano sesinden başka ses yok.

Schumann, bu parçalar yayınlandığında çok sert eleştirmiş, pek bir şeye benzemediğini söylemiş.

Liszt övmüş buna karşılık o her zamanki güvenli cömertliğiyle.

Hepsi öldü.

Hiç biri yok artık, tartışmaları unutuldu, hepsinden geriye yazdıkları melodiler kaldı.

O tek piyanoyu dinliyorum.

Çevik Bir’i tutukladılar.

Mehmet Ağar’ın mahkûmiyet kararı Yargıtay’da onandı.

Hapishaneler darbe sanığı generallerle dolu.

O generallerin, darbe başarılı olduğunda “öldürecekleri, hapse atacakları” insanların listeleri yayınlandı.

Öldürmek istedikleri insanlar bu ülkenin aydınları.

Hiçbirinin adı bir kötülüğe, yolsuzluğa, haksızlığa karışmamış, yazılar yazmışlar, kitaplar yazmışlar.

Hep aynı şeyi istemişler, barış olsun, eşitlik olsun, özgürlük olsun.

Biliyorum hiçbirimiz generallerin aydınlara düşman olmasını yadırgamıyoruz, hepimiz bunu doğal kabul ediyoruz.

Doğal mı bu peki bu kadar?

Ülkenin tarihine baktığında doğal, Cumhuriyet kurulduğundan bu yana aydınları düşman görüyorlar, öldürüyorlar, hapsediyorlar.

Bu, bir gelenek belki.

Ama doğal değil.

Neredeyse bütün generallerin hatta sivil yöneticilerin, sadece demokrasi, barış, eşitlik, özgürlük isteyen insanlara böylesine ölümüne düşman kesilmeleri hiç doğal değil hem de.

Generallik, kurmaylık eğitimi görmüş insanların ulaştıkları yüksek bir mertebe.

Kurmaylık ise her şeyden önce zihinsel bir uğraş.

Cesaret, yiğitlik, kahramanlık siperlerde gerekse de bir generalin temel özelliği zekâsı, analiz yeteneği, çeşitli verilerden doğru sonuçları çıkartabilmesi, kendi zayıflıkları ve gücüyle karşısındakinin zayıflıklarını ve gücünü gerçekçi biçimde tartabilmesi, bütün bunlara göre stratejiler hazırlayabilmesi.