Cumhuriyet

Cumhuriyet’in kuruluşunun üzerinden seksen sekiz yıl geçmiş.

Bu seksen sekiz senede “Cumhuriyet” kendi demokrasisini yaratmayı becerememiş.

Almanya “NAZİ” travmasını aşıp, “insan onurunu” anayasasının birinci maddesi yapacak bir düzeye ulaşmış ama Türkiye hâlâ o aşamaya gelemiyor.

Bunun bir nedeni olması gerekir.

Birçok neden söylenebilir herhalde ama bana sorarsanız en büyük fark “cesaret” eksikliğidir.

Bu ülkenin insanları korkak.

Türk’ü de korkak, Kürt’ü de korkak.

Garip olan “ölümden” değil de gerçeklerden korkmaları.

Dağlara çıkabiliyorlar, savaşabiliyorlar, geceyarıları karakol mevzilerinde saldırı bekleyebiliyorlar, en çürük binaların içine girip oturabiliyorlar, trafikte deli gibi araba kullanabiliyorlar, tüpgaz kaçağını kibritle kontrol edebiliyorlar ama gerçekleri görünce ödleri patlıyor.

“Düşman” silahlılara karşı çıkabiliyorlar ama kendi “silahlı iktidarları” karşısında dilsizler.

“Kendi” gerçekleri onları dilsizleştiriyor.

Geçmiş yıllarda “solcularda” gördüğümüz hastalığın aynısını şimdi Kürtlerde görüyoruz.

O zamanlar, solcular asla “kendilerini” eleştiremezlerdi, “mücadele” sırasında “eleştiri” liderler tarafından ihanet kabul edilirdi.

Bu özeleştiri noksanlığı içinde eriyip gitti sol hareketler.

Halkla, kitlelerle ilişki kurabilecekleri gerçekçi bir damarı bulup ortaya çıkaramadılar.