Dursun Çiçek ve ümit

Burası gerçekten tuhaf bir ülke, hiçbir postmodern roman bizim ülkenin gerçeklerini aşamaz diye düşünüyorum artık.

Dün mahkemeye gittim.

Salona girdim, müdafaa makamında bizim çilekeş genç avukatımız Veysel Ok’u gördüm, onun hemen biraz ötesinde iki jandarma subayı duruyordu.

Genellikle “bizim” mahkemede jandarmalara rastlanmaz, olağanüstü bir durum olduğunu anlayıp şöyle etrafa bir baktım, tanık masasında bana tanıdık gelen biri var.

Biraz daha bakınca tanıdım.

Albay Dursun Çiçek.

Taraf’la ilgili bir davada müdahil olmak istiyormuş.

Salondan çıkarken bana “Bizi hapse attıran haberleri yazdınız ama bize yapılan haksızlıkları hiç yazmıyorsunuz” dedi.

“Yazarız” dedim, “bana gönder şikâyetlerini”.

O sırada mahkemenin başkanı “Dışarıda konuşun lütfen” dedi.

Birlikte dışarı çıktık.

O, bizim yayımladığımız belgeler sonucunda hapse giren darbe davasından tutuklu bir sanık, ben biraz sonra Başbakan’a ve HSYK’ya hakaretten yargılanacak bir başka sanık, mahkeme kapısında konuşmaya başladık.

O, hakkındaki iddiaların gerçek dışı olduğunu ama onun itirazlarına hiç yer vermediğimizi söyledi yeniden, ben de “Bana gönder” dedim, o çantasını açıp üstünde “Albay Dursun Çiçek Davası- İftiralar ve Gerçekler” yazan bir CD çıkartıp verdi bana.

Dedim ki, “Farklı imzaların çıktı”, “Hepsi sahte” dedi, “imza makineleriyle yaptılar”.

“Sen istihbarat albayısın” diye söze başladım, “Ben istihbarat albayı değilim, ben deniz albayıyım” dedi, arkasından ekledi, “psikolojik savaş bölümü diye bir bölüm de yok”.

Hava inanılmaz sıcaktı, ben mahkemeye girip çıkacaktım ama o hapishaneye dönecekti, yaz günleri hapishanenin nasıl bir yer olduğunu biliyordum.