Erdoğan ve Aliş

Bazı eski Rönesans tablolarında olur, büyük ve koyu bir karmaşanın ortasında minicik bir ışık vardır, ressam onun içine minicik bir melek ve huzurlu bir görüntü yerleştirmiştir.

Ben o minicik ama büyük karmaşanın içinde insanın gözünü ve gönlünü alan parlak ışığı dün gördüm.

Bunun için de Başbakan Erdoğan’a minnettarım.

Dün sabah Başbakan bizzat Bakan’a ve Vali’ye talimat vererek Ceyhan’da geceyarısı sigara yanıkları içinde karakolun kapısına giden altı yaşındaki Aliş’i resmen “devlet korumasına” ama bana sorarsanız gayrıresmî olarak kendi korumasına aldırdı.

Bakan Fatma Şahin bu olay için Adana’ya gitti.

Bu gelişme birçok açıdan çok önemli benim için.

Birincisi, altı yaşındaki bir çocuk sözkonusu.

Altı yaşındaki çocuklar kolay kolay geceyarısı saat ikide evden kaçmazlar, karanlıktan, yalnızlıktan, ıssızlıktan korkarlar, Aliş kaçtı, onu her şeyden daha fazla korkutan “şey” kendi evinin içindeydi çünkü.

Bu, onun çektiği acıların koyuluğunu gösterirken, bir yandan da bana Aliş’in daha o yaşında karar verip uygulayabilecek bir öze sahip olduğunu düşündürdü.

Onun hayatının belki de bu dramla değişebileceğini ve Aliş’in ilerde yararlı bir insan olabileceğini hayal ettim.

Bir çocuğun kurtulmasından, huzura ve güvenli bir geleceğe kavuşmasından daha önemli bir şey var mıdır?

Bence yoktur.

Aliş’in kurtulmasında birinci rol elbette Başbakan’ın, Bakan Şahin’in, Başbakan’ın danışmanlarının ama bu haberi vererek bu gelişmede bizim de küçük bir payımız olduğunu düşünmek beni mutlu ediyor.