Gazete

Herhalde yirmi yıla yakın bir zaman olmuştur.

O zamanlar Mehmet Ağar “bin operasyon yapmakla” övündüğü kariyerinin gene önemli bir yerlerinde bir şeydi, Özgür Gündem gazetesi bir gece bombayla havaya uçurulmuştu.

Biz ertesi gün aralarında Orhan Pamuk’un, Hale Soygazi’nin, Lale Mansur’un, Orhan Alkaya’nın da bulunduğu bir grupla Beyoğlu’nda Özgür Gündem gazetesi satmıştık.

Aradan geçti bunca zaman.

Ve, Özgür Gündem gazetesi bir ay süreyle kapatıldı.

Büyük gelişme doğrusu.

Artık bombayla havaya uçurmuyorlar, sadece kapatıyorlar.

Türkiye’nin aldığı büyük mesafe bu.

Dönüyorsun dolaşıyorsun, “Kürtler sussun, konuşmasın” noktasına varıyorsun.

Bu politika hiç değişmiyor, bazen adamları asarak, bazen gazetelerini bombalayarak, bazen gazetelerinin baskısını yasaklayarak susturmak istiyorsun.

Türk hükümetinin emrinde nereden baksan otuza yakın gazete, bilmem kaç televizyon var, ağzı laf yapan yüzlerce konuşmacı bazen AKP hattından, bazen CHP hattından Kürtlere yükleniyor.

Zaten mesele Kürt meselesi olunca AKP’si, CHP’si, MHP’si tek sıra halinde diziliveriyorlar.

Bunca adam, bunca parti, bunca gazete, bunca televizyon, bir Kürt gazetesinin söylediğine cevap verecek gücü bulamıyor.

“Tartışalım” diyemiyorlar da “Kürtlerin gazetesi sussun” diyorlar.

Çaresizlik budur işte.

Haksızlık insanı böyle çaresiz kılar.

Hiç bana “şiddetten”, “PKK’dan” söz etmeyin, eğer Kürt gazetesine “şiddet yanlısı” diyorsanız açın da Türk gazetelerine bakın, orduya methiyeler düzüyorlar, onlarca insanın öldüğü operasyonları büyük kahramanlık menkıbeleri olarak anlatıyorlar, şiddeti, savaşı alkışlıyorlar.

Türk gazetelerinin bu yayınları “şiddet düşkünlüğü” değil mi?

Siz hiç “şiddeti övdüğü” için kapatılan Türk gazetesi gördünüz mü?

Göremezsiniz çünkü bizde Türk’ün şiddetini övmek serbesttir.