Gelin bakalım okuyucular...

Bizim yazıişlerini ikna edebilirsem okuyucular arasında bir yarışma açmak istiyorum.

“En yumuşak eleştiri” yarışması.

Beş yıldan bu yana o kadar çok kavgadan geçtik ki okuyucularımızla aramızda, uzun zaman aynı mevzide yan yana yatan askerlerin arasındakine benzer bir bağ oluştu, kızdıklarında bile söylenmeleri biraz aile içi elektriklenmelere benziyor, “Ahmet Abi sen de...”

Genellikle söyledikleri, “tamam, haklısın da çok sert yazıyorsun”, doğrusu ben sert yazdığım kanaatinde değilim, medya öylesine yumuşayıp “kulak memesi” kıvamına geldi ki her eleştiri “sert” görünür olmaya başladı.

Ben kalemimi epeyce tuttuğumu, sert yazmamaya çalıştığımı düşünüyorum ama madem bizim “aile” sert diyor, yumuşak eleştiriyi bana göstersinler.

Ben konu başlıklarını vereyim, onlar bunu “yumuşak başlı” bir üslupla eleştirsinler.

İki polisle başlayalım isterseniz.

Son zamanlarda iki polis şefi gündemde geniş yer kapladı.

Birincisi, işkenceciliği mahkeme kararıyla tescillenen ve buna rağmen terfi ettirilen polis.

Başbakan, bu polis şefi için “Ben polisimi yedirtmem” dedi ve sahip çıktı.

İkincisi Diyarbakır Emniyet Müdürü.

O da, “Dağdaki teröristin ölümüne ağlamayan insan değildir” dedi.

PKK’yı ya da PKK’nın şiddetini, politikalarını övmedi, sadece PKK’lı o genç çocukların da “insan” olduğunu hatırlattı, çocukları dağa gitmiş, evlat acısı çekmiş bölge insanıyla “insanca değerler” üstünden bir “gönül bağı” kurmak istedi.

Başbakan da o Emniyet müdürü hakkında inceletme başlattı.

AKP, MHP, CHP, o polis şefine yüklenmekte müthiş bir işbirliği ve ortaklık kurdular.

İşkenceci polisin korunmasını, bu ülkede hangi inanç, fikir, ideoloji için olursa olsun ölen çocukların “insan” olduğunu hatırlatan polis müdürünün de “muhalefetle el ele” harcanmasını “yumuşak biçimde” eleştirin hadi.