Hataları kınamak…

Senai Demirci’nin bir güzel sözü vardır.

Çok severim bu sözü, çok anlamlı gelir...

Der ki; hiç kimse sınanmadığı bir günahın masumu saymasın kendini.

Evet, biliyorum sizler de çok anlamlı buldunuz. Tam size göre de değil mi?

Lakin bu güzel sözün hakkını verebiliyor muyuz?

Çevremizde kınayacağımız, yanlışını eleştireceğimiz, hatta gülüp, “bu kadar da olmaz ki birader” diyeceğimiz, o kadar yanlış yapan insan var ki…

Ama şunu unutuyoruz, kimse bilerek ve isteyerek hata yapmaz, yanlışa düşmez. Doğru olduğuna inandığı için o işi yapıyordur.

Aslında kişi bir imtihandan geçer. Karşısında bir soru vardır, sorunun da birden fazla cevap şıkkı. Şıklardan birini seçecektir. Tercihler de çoğu zaman toplumsallıkla bireysellik arasındadır ve çoğumuz bireyselliği yani menfaatimizi işaretleriz.

Bir başkası ona güler, “olmaz ki birader” der. Oysaki aynı imtihana o da girse, aynı tercihi işaretlemesi çok muhtemeldir.

Sorun kendinize, toplum menfaatini mi işaretlersiniz yoksa kendi menfaatinizi mi?

Bireyselliğin tabulaştırıldığı, menfaatinin peşinde koşmayanın aptal yerine konduğu bu modern dünyada çoğunluk kendi çıkarlarını tercih edecektir.

İnsanoğlu sürekli hata üzerinedir, sınansa da sınamasa da aynı hatayı işler.

Var mı birbirimizden farkımız?

Hepimiz de et ve kemikten yaratılmadık mı?

Hepimiz de ruh taşımıyoruz mu?

Hepimizde de nefs yüklü değil mi?

Cevap evetse, hatadan kaçınılmaz.

Sınanmadığımız bir imtihanda, sınanan insanı hatasından, yanlışından dolayı kınamak oldukça kolaycı bir iş.

Sonuca bakıp doğru cevabı işaretlemeyi herkes yapar.

Yetkin kişinin yapacağı nefsine ket vurup, toplumsal kaygıları ön plana çıkartarak sınav sırasında doğru cevabı işaretleyebilmektir.