Kaş göz

Kaşı yaparken gözü lobuyla beraber çıkartıp almışım.

Aferin bana.

Dün Alaattin Kaya’nın Fethullah Gülen’le ilgili anlattığı anekdotu aktarırken, “Ergenekon sanıklarından biri için üzüldüğünü söylemişti ama müdahale etmedi” diye yazmıştım.

Kaya aradı, dedi ki “Ben müdahale etmedi diye bir şey söylemedim ki, bunu söylemek Gülen’in müdahale edebileceğini söylemek olur, hiç öyle şey olur mu, nasıl müdahale edecek”.

İnsanın en kızdığı şey nedir biliyorsunuz?

Karşınızdakinin haklı olması.

Ve, Kaya haklıydı.

Şimdi şu çıkarttığım gözü yerine takayım.

Gerçekten de Kaya bana “Ergenekon sanıklarından biri için üzüldüğünü söylemişti” dedi ve cümleyi kesti, gerisini de yazarken ben aklımdan tamamladım.

Ben, Gülen’in sevdiği ve üzüldüğü insanlar için bile hukuksuz bir iş yapmayacağını söylediğini düşündüm, herhalde Kaya’nın amacı da bunu söylemekti ama ben cümleyi “müdahale etmedi” diye tamamlayınca Fethullah Gülen’i yargı sürecine müdahale edebilecek bir yere yerleştirmiş oluyordum.

Bu da haliyle Kaya’nın söylemek istediğinin tam tersi bir sonuç çıkartıyordu ortaya.

O, insani bir duygunun altını çizerken, tartışmaları alevlendirecek bir mana yaratılmış oluyordu.

Öyle günlerden geçiyoruz ki her kelime artık inanılmaz bir önem taşıyor.

Genellikle böyle durumlarda söylenen her lafı olduğu gibi yazarım ama bu sefer o “yarım cümle” kafamda eksik kalmış demek ki, sonunu da ben tamamlamışım.

Mahcup oldum.

Ki mahcubiyet de çok harika bir duygu değildir.

Netice-i kelam, gözü çıkarttık, şimdi yerine takıyoruz.