Kendimi Yazmak…

Bu kez kendimi yazayım istedim. Her zaman başkalarını, irfan hayatını, umranını, usunu yazacak değilim ya…

Bu kez de kendimi yazayım…

Yazan dostlar bilirler; en zor yazı insanın kendini, duygularını, düşünce biçimini yazması, zihin haritasını herkesin görebileceği şekilde ortaya sermesidir.

Kalem zorlanır, yazmak istemez. Kimi zaman divit donar, kimi zaman tutukluk yapar, kimi zaman da elinizde durmaz.  Beyaz kağıt elinizin altından kayar, mürekkep dağıtır, ya da parlaklığı mahsustan gözünüzü yakar, yazamaz olursunuz.

Kağıda yazmaktan vazgeçip de masaya oturur, bilgisayarı açar, klavyeyi önünüze çekseniz dahi bu sefer de başınızı iki elinizin arasına alır, kara kara düşünmeye başlarsınız. 

“Ne yazayım..?”

Sahi, bir insan kendisi hakkında ne yazsın ki bir başkası okumak için merak etsin..?

Beni, duygularımı, düşünce biçimimi, hayatı algılayış tarzımı  neden merak etsinler ki yazımı okumak için gözlerini gazetenin puntolarına merakla diksinler…

“Ama yazımı okuyanlar da benim gibi insan değiller mi?” diye düşünürüz sonra, kendi duygularımıza, düşüncelerimize, zihin haritamıza uyan birilerinin de mutlaka olduğunu aklımıza getirir ve bismillah deyip başlarız yazmaya...

İşte benim şu anki halim yani…

Lafı çok mu uzattım ne? O zaman öze dönelim.

Malum, yeni kitabımdan-ki biz yazarlar evlat deriz buna- dolayı ne kadar mutlu, onurlu ve heyecanlı olduğumu buradan bir kez daha haykırmaya gerek yok sanırım. Zaten bu duygu sağanağı da anlatılmaz yaşanır.  Kamyoncu deyimiyle, “bilenler bilir”

Efendim sözün kısası şu; hülasa, KUDER(Kayseri Uluslararası Öğrenci Derneği) başkanı Mücahit BULUT arkadaşım cumartesi günü saat 13.30’da Hunat Kültür Merkezinde son kitabım, “Son Direnişçi” için söyleşi ve imza etkinliği düzenliyor. Kendisine bu nazik düşüncesinden dolayı teşekkür etmek, dostlarımı, dost bildiklerimi, sevdiklerimi, beni uzaktan sevenleri bu etkinliğe davet etmek isterim. Beni bu mutlu günümde yalnız bırakmayacağınız düşüncesiyle siz okuyucularıma da şimdiden teşekkür etmek isterim…