Konuştuğu için

Konulardan konulara geçişimizdeki hız delirmiş bir trapezciyi andırıyor biraz.

Daha bir konuya sağlamca tutunamadan bir başka konuya kendimizi fırlatıyoruz.

Türkiye’nin en hayati sorunu olan “eğitim reformunu” alıp, “kızlar okula gönderilecek mi gönderilmeyecek mi” tartışmasının kezzabında eritip parçaladık.

“Kızları eve kapatalım” diye tutturan takıntılı bir azınlıkla, “bütün dindarlar kızları eve hapsetmek ister” diye tutturan başka takıntılı bir azınlığın itişmesinde, “bu ülkenin çocukları 21. yüzyılın koşullarına nasıl uyum gösterecek” sorusu güme gitti.

Bugünkü eğitimle bunu becermeleri imkânsız.

“Yaratıcılığın” köklerini oluşturan “isyankârlığı” iğdiş edip, “itaatkârlığın” sıkıcı tekdüzeliğini çocuklara “en büyük erdem” olarak öğreten bir eğitimden çok fazla yaratıcı çıkartmak pek fazla mümkün olmayacak.

Hâlbuki içinde bulunduğumuz yüzyıl, insanlık tarihinin “yaratıcılığa” en fazla önem veren ve herkesin içindeki yaratıcı dürtüyü açığa çıkarmayı öncelikli hedef olarak gören bir yüzyıl.

Dinin, ırkın, mezhebin, milletin “tekleştiriciliğine” iman etmiş bir toplum, çocuklarda “bireyselliği”, genel bir kabul gören düşünce ve inanç kalıplarıyla hesaplaşacak bir özgüveni, “doğru” diye ortaya konan her düşünceye “acaba mı” diye yaklaşacak bir kuşkuculuğu nasıl besleyecek?

Bunları beslemezse, bu çocukların yaratıcılığı nasıl ortaya çıkacak?

Bu konular gündeme bile gelmedi.

Alışılmış kavgalardan zevk alan sıkıcı bir tekdüzeliğimiz var.

Hep aynı kavgayı yapıp duruyoruz.

Biz daha bu eğitim meselesini doğru dürüst konuşamadan yeni bir “sorun” patladı.