Leylekler ve Şemdinli

Hayali bir kürenin etrafında döner gibi ortada bir boşluk bırakarak dönüyorlar, onlar dönerken binaların üstünden gelen başka leylekler de katılıyor onlara, birer kilometre mesafeyle üç ayrı leylek grubu helezonlar çizerek uçuyor sahilin üstünde.

Kim onlara 25 ağustos cumartesi günü saat dokuz buçukta Caddebostan sahillerinin üstünde buluşmalarını söyledi, nasıl bir takvimleri, nasıl bir zaman algıları var, nasıl haberleşiyorlar, nelere göre öbekleşiyorlar, bunları merak ederek onları seyrediyorum.

Önce ilk helezonun içinden halay çeker gibi bir grup leylek tek sıra hâlinde uçmaya başladı, diğerleri onların peşinden gitti, öbür iki grup biraz daha dönerek oyalandılar sonra onlar da bir düzene girip uzaklaştılar.

Gittikleri yerde hepsi dağılıp yuvasını bulacak.

Sonra bir dahaki bahara geri gelecekler.

Böyle binlerce yıldan beri devam ettiğini bildiği olayları izlediğinde sanırım insan hep aynı duyguya kapılıyor, “bugün geçici” diye düşünüyor, “bugün önemli olan hiçbir şey elli yıl sonra önemli olmayacak”.

Bu binlerce yıl daha sürecek.

Bugüne prangalı olduğunu ve bugünün senin sandığın kadar da önemli olmadığını görüyorsun leyleklere bakarken.

Zaman genişliyor, sen küçülüyorsun.

Zamanın genişliği içinde her şey önemsiz, senin küçüklüğün içinde her şey önemli.

Bir önemsizliğin içinde kaybolup gitmeye daha yatkınsın ama seni bugünün önemsizliğine rapteden korkunç bir çıpa var.

Ölüm.

Bazı insanların bu leylekleri son kez gördüğünü bilmen.

Ülkenin bir ucunda kıyasıya bir savaş sürüyor.

Bugüne dek gördüğümüz en garip savaş belki de.

Yedi yüz kişi yüz bin kişiye saldırıyor.