Öğretmenlik…

Biliyorum, biraz geç kalmış bir yazı bu ama olsun. İstedim hemen herkse söyleyeceklerini söylesin ve üzerine ben söyleyeyim…

24 Kasım Öğretmenler günü geçti ama yine de tüm eğitim çalışanlarının öğretmenler gününü kutlamak isterim…

Ben bir öğretmenim. Mesleğimin yirmi birinci yılını bitiriyorum. Görevim, öğrencilerime bilgi ve kültür aktarmak, onların gönüllerinde ülke sevdası oluşturmak..

Biliyorum, her mesleğin kedine göre zorlukları var, esasında insanlarla uğraşan her meslek zordur ama, öğretmenliğin zorluğu daha da farklı…

Bir fabrikada mühendis olsanız, çalıştığınız makinenin bir parçası kırılsa, söküp atar ve yenisini takarsınız, böylece problem çözülmüş olur. Zararınız sadece maddidir…

Bir mobilyacı olsanız, elinizdeki keresteyi yanlış kesseniz, o keresteyi bir kenara koyar, yeni bir kereste alır ve işinize devam edersiniz. Zararınız yine sadece maddidir…

Ama malzemesi insan olan biz öğretmenlerin böyle bir şansı yok işte. Yanlış da yapsanız, malzemesi insan olan o işi düzeltmek ve o insanı hayata tekrar kazandırmak zorundasınız. Kaybedilen her hayat, geleceğinizden çalınan bir cevher demektir çünkü.

Başkaca bir şansımız yok bizim…

Birkaç yıl önce zaman zaman sendikal çalışmalar yapmak için değişik kasabalara ve köylere gidiyor, öğretmen ve idareci arkadaşların misafirleri oluyor, çalışma ortamlarını gözlüyor, sorunlarını dinliyor ve bu sorunlara bir sendikacı olarak çözüm bulmaya çalışıyorduk.

Köy ve kasabalarda çalışan öğretmen arkadaşların ortamlarını görünce, şehir merkezinde çalışan kendimi çok şanslı görüyordum. Hala da düşüncem değişmiş değil…

İşte kış geldi yine. Üstelik, daha şimdiden kış ayazı mevsim normallerinin oldukça üzerinde gibi. Arabaların benzin ya da gazları, akşamdan sabaha donmaya başladı bile.

Köy ve kasabaların, şehirlere göre çok daha soğuk ve ayaz olduğunu sanırım tahmin etmek hiç de güç değil. Buz gibi ayaz, insanın suratına adeta bir tokat gibi çarpıyor. Kayseri, bu sene de tarihinin en soğuk kışlarından birini daha yaşayacak gibi görünüyor. Köy ve kasabalarda yaşayanların işinin hiç de kolay olmadığını düşünüyorum.

Kasaba ve köylere gittiğimiz zaman, o fedakâr eğitimci arkadaşların ne kadar çok ve zor şartlar altında çalıştıklarına şahit olmuştum. Biz şehirde, şehrin konforunda yaşarken, onlar buz gibi ayazda, diz boyu karların arasında, sobayla ısıtılmaya çalışılan sınıflarda görev yapıyorlardı. Hele, okula gitmek için kalın kalın giyinen, elbiselerin o kalınlığından hareket edemeyecek duruma gelen, giydikleri berelerden sadece gözleri fark edilen o öğrencileri görünce, sanki kanım donuyor gibi oluyordu.

Ama yine de gerek öğrencilerin ve gerekse de öğretmen ve idarecilerin gözlerindeki o ışıltı görülmeye değerdi doğrusu.

İdealist, çalışkan, verimli ve istekli öğretmen arkadaşlar…

Onların gözlerinde öğretmenliğimin ilk yıllarını, heyecanını görüyor, mutlu oluyorum…

Elbette bu bir bayrak yarışı.

Dün bizler görev yaptık oralarda, bugün de o eğitimci arkadaşlar çok zor şartlar altında çalışacaklar, yarın da bir başkaları.

Eğitim hiç aksamadan, ara vermeden devam edecek. Ülkenin en ücra köşesinde yaşayan çocuğumuz bile, devletin bu imkânından yaralanacak.

Eğitimci arkadaşların zor şartlar altındaki bu yaşamlarına rağmen, en çok şikâyetçi oldukları konu maaşlarının yetersizliğiydi.

Evet, hepsi de üniversite mezunu olan eğitimci arkadaşlarımızın almış oldukları maaşların çok komik miktarlarda olduğu acı bir gerçek. Toplumun hemen her kesimini yetiştiren, her meslek grubuna eğitim veren öğretmenlerin en alt seviyede maaş almaları, bu mesleğin kariyerini zedeliyor, toplum gözünde öğretmenleri küçük düşürüyor. Kendilerini hızla yenilemesi gereken eğitimcilere bunun için maddi imkânlar sunulmalı, acil çözümler geliştirilmeli.

Bu satırlardan tüm eğitimci arkadaşlıma selam olsun diyorum. Tüm olumsuzluklara rağmen, bu ülkenin onların sırtlarında yükseleceğine olan inancım tamdır. Onların, o zor şartlar altında ne kadar cansiperane çalıştıklarını görünce, ülkemin aydınlık geleceğine olan inancım daha da arttı.

Allah hepsinden razı olsun...