Öldürmek…

Yeni bir yıla girdik.

Girdik ama Suriye’de savaş hala tüm hızıyla devam ediyor. Eli kanlı bir diktatörün kendi halkına ilan ettiği savaş da ikinci yılına girdi.

Esat, kendi halkına karşı başlattığı kirli savaşı sürdürmekte hala inatçı. Doğrudan kendine bağlı Şebihalar sivil, asker, çocuk, kadın, yaşlı demeden öldürmeye, uçaklar havadan bombalar yağdırmaya, ne yazık ki dünyanın gözleri önünde ölüm kusmaya devam ediyor.

Bu nasıl bir kindir, kendi halına bu nasıl bir nefrettir anlaşılır gibi değil. Gözü dönmüşlük, eli kanlılık, kendinden geçme tabirleri bile bu katliamları açıklamaktan çok uzak.

Ekmek kuyruğunda bekleyen çocukların üzerine, hastanelere, okullara, sivillerin yaşadığı bölgelere, yaşlıların üzerine hedef gözetmeksizin bombalar yağdırmak, hastalara işkence etmek, zevkine çocuk öldürmek, kadınlara tecavüze etmek anlaşılabilir bir duygu olabilir mi?

İnternete düşen katliam görüntüleri izlenecek gibi değil. Aralarına iki Suriyeliyi sivili alarak, kameralara pozlar verip pis pis gülümseyerek, yüzleri duvara dönük kendi insanlarına işkenceler yapmak, bu görüntüleri çekmek, yayınlamak nasıl bir duygu ile açıklanabilir ki? İzlerken bile kan donduracak bu görüntüleri seyredince, bunlar insan olamaz diyor insan kendine. Olsa olsa insanlıktan çıkmış yaratıklardır ancak.

Beş asker duvara korkudan yüzlerini dönmüş o iki Suriyeli sivillere sırtlarından, böğürlerinden, enselerinden, kalçalarından, rast geldiği her yerden ardı ardına hunharca bıçak darbeleri indiriyorlar. Bunu yaparken de kameralara poz vermeyi, sırıtarak yakaladığımız herkese bunu yapacağız demeyi ihmal etmiyorlar . Her bıçak darbesinde acı içinde kıvranan, feryad eden, yalvaran  o iki kişinin sesleri duyuluyor kameradan, o anda kulaklarım, beynim, ruhum acı içinde kıvrılıyor.

O iki Suriyelinin acı içinde kıvrılarak yere düşmesi bile katillere kan dondurucu bu işkenceler yeterli gelmiyor. Taşımakta zorlandıkları koca koca taşları kafalarına fırlatıyorlar, izlerken siz korkuyorsunuz, tüyleriniz diken diken oluyor. Bu yetmiyor yerde yatan, belki de ölmüş cesetleri ayakları ile eziyor, tekmeliyorlar. Ölmüş birine bile işkence etmekten geri durmuyorlar. Belli ki hırsları geçmemiş.

Empati kuruyor, kendimi ya da sevdiğim birini o iki Suriyeli sivilin yerine koyuyorum, ürküyorum, ruhum daralıyor. Dünya bir an önce eli kanlı bu diktatörden kurtulmalı, yaşadığımız ve adına modern dediğimiz bu çağa yakışmıyor diyorum.

Düşünüyorum, nasıl bir duygudur zevkine bir insanı öldürmek? Nasıl hastalıklı bir ruh halinin yansımasıdır gülerek, eğlenerek birine bıçak darbeleri sıralamak? Nasıl bir insanlık halidir kardeşinin acı çekerek ölmesini zevkle seyretmek.

Resmi rakamlara göre bu güne kadar öldürülen Suriyeli sayısı 60. 000. Gerçek rakamın bunun çok üzerinde olduğu ise acı bir durum. Hala o güya çağdaş devletler ne bekliyorlar, anlamıyorum. Yoksa bu sadist görüntüleri izleyince mutlu mu oluyorlar?