Savaş alan=İslam coğrafyası…

Farklı yazarlar köşelerinden fitre ve zekatlar için çağrılar yaptılar. Kimi Suriye için kullanılmasını istedi, kimi Arakan için. Kimi Somali’ye devam dedi, kimi Filistin’e. Afganistan, Pakistan, Afrika, Myanmar… Say gitsin. Nereye ne yardımı yapacağımızı şaşırmış haldeyiz, en azından ben öyleyim. Şöyle bir bakıyorum da, İslam coğrafyası, Müslümanların yaşadığı bölgeler hep ateş altında, tabiri caizse cayır cayır yanıyor…  Hepsi de yardıma muhtaç. Ya batılılar sömürmek için savaşıyor onlarla, ya da mezhep savaşlarıyla birbirlerini kırıyorlar.

Doğu Türkistan Çin tarafından işgal edilmiş, kimse sesini çıkartamıyor. Çin sömürüye, işkenceye, bölgeyi kan gölüne çevirmeye devam ediyor. Her zamanki gibi haklının değil, güçlünün sesi daha çok çıkıyor, duyuluyor.

Çeçenistan deseniz değişen bir şey yok. Yer altı ve yer üstü kaynakları hızla sömürülüp Rusların ekonomisine katkı sağlıyor, yine kimse sesini çıkartamıyor.

Afganistan’da dünyanın efendisi(!) ABD var, halkların haricinde “ne işin var burada?” diye soramıyor yetkililer. Sesi bastırılan çoğunluktan başka soran, sorgulayan, dur diyen yok. Bazı liderlerin yüreklerine kilit vurulmuş susarken, bazıları da gönüllü köpeklik yapıyor işgallere, işgalcilere.

Sesini yükseltmesi gereken İslam ülkeleri birbirleriyle kavgalı, iletişim kanalları kapalı. Mezhepsel farklılıklar, bölgesel çekişmeler, güç dengeleri, Avrupalıların kışkırtmaları, bir diğerini düşman görmeleri için yeterli sebep. Örneği Mısır’da, Suriye’de. Mısır; tarihinde ilk defa serbest seçimle liderini seçmişken Avrupa, ABD ve İsrail güdümlü ordu tarafından darbeyle alaşağı edildi. Kurulan veled-i zina hükümetini ilk tanıyan, destekleyen ülkeler ise, krallıkla yönetilen sözüm ona İslam ülkeleri.

Birinci dünya savaşı sonunda batılıların cetvelle çizdiği sınırlar, uydu ülkelerin doğuşunu ve Müslümanların aralarındaki inanç ve akrabalık bağlarını kopartarak birbirinden habersiz, iletişimsiz, duyarsız ferdi yaşamları getirdi. Ufuksuz, çapsız, tarihinden habersiz uydu ülkeler sadece kendi istikbalini düşünen, Batılıların çıkarlarını ve değerlerini önemseyen diktatörlerin eline teslim edildi, bu günlere hazırlandı.

Petrolün ve doğalgazın üzerinde oturanlar vur patlasın çal oynasın vaziyetinde, günlerini gün edip Müslüman’ın derdinden bihaber yaşıyorlar. Sanki onlar seçilmiş kavimler ve Allah petrolü, doğalgazı sadece o kavimlerin kullanımına sunmuş, diğer Müslümanların hakkı yok. Myanmar, Somali, Filistin, Suriye ve ağlayan İslam coğrafyasının hiç mi hakkı yok. Sadece varlılarının, mülklerinin zekatlarını verseler bu diyarlar yine kalkınır ama kılını kıpırdatmıyor zengin petrol ülkeleri. 

İslam coğrafyasının savaş alanı olmasının değişik sebeplerini elbette ki sayabiliriz, ama hiç biri halifeliğin yokluğunun yerini tutmaz, tutmuyor.

Bu sene Halifeliğin Osmanlıya geçişinin 495. Yılı. Bir zamanlar Müslümanlar başsız değildi, her kafadan ayrı bir ses çıkmıyordu, Halifenin dediği geçerliydi, İslam coğrafyası huzur ve zenginlik alanıydı, barış alanıydı. Bir takım sorunlar elbette ki vardı ama bugünkü kadar içinden çıkılmaz ve derin değildi. Son iki yüzyıl içinde genelde Batılıların özelde ise İngilizlerin tüm gayesi Halifeliği kaldırmaktı. Biliyorlardı ki halifelik lağvedilince Müslümanlar sömürüye açık olacaktı.  Ve oldu da…

Batılı ülkelerden birinin başına bir şey geldiği an hemen tek vücut oluyorlar, karşı koyuyorlar. Çünkü Papa öyle istiyor. Yanı başımızda bu mübarek ayda bile Suriye’de hala Müslüman kanı akmaya devam ediyor,  Batılıların umurunda değil, çünkü akan kan başsız kalan Müslüman kanı. Müslümanlar ise onlara göre bu dünyada birer fazlalık.

Ne diyeyim, Allah Müslümanlara akıl, irade, güç, şuur ve birlik versin…