Şuur

Çok sevdiğim genç bir arkadaşım var.

Zeki, bilgili, yaratıcı bir adam, dünyaya açık, zihni özgür, tabuların esaretinden sıyrılmış biri.

Önceki gün bana dedi ki, “Murat Belge’nin ve sizin yazılarınızı okudum, bu kez de kültür alanında yeni bir kavga başlayacağını söylüyordunuz, size karşı değilim, söylediklerinize de karşı değilim, Türkiye’de iyi şeylerin olduğunun da farkındayım ama artık gazete okumamaya karar verdim”.

“Niye” dedim.

“Burada kavga bitmeyecek,” dedi. “AKP iktidara geleli on yıl oldu, çok iyi işler de yaptılar ama bir türlü gelişmişlik çizgisini aşamıyoruz, o çizgiye yaklaşamıyoruz bile, çok ümitlendik ama olmuyor işte...”

“Eee” dedim sözünü tamamlamasını bekleyerek.

“Ben Türkiye’yle ilgilenmekten vazgeçiyorum... İleride bir gün nasılsa her şey düzelir ama o güne dek burayla uğraşmak bana anlamsız geliyor artık. Ben kendi hayatıma dönüyorum, kendi somut sorunlarımla, kendi işlerimle, kendi meraklarımla uğraşacağım.”

Söyleyecek bir söz bulamadım.

Lafı değiştirdim, bokstan ve müzikten konuşmaya başladık.

Sonra, ona ne demeliydim diye düşündüm.

Ümitsizliğe kapılıp ülkesiyle zihinsel bağlarını kesen bu genç insana nasıl bir öğüt vermeliydim?

Kibarlığından açıkça söylemiyordu ama benim gibi insanların hayatlarını ahmakça ziyan ettiğini düşünüyordu.

Sanatla, resimle, yazıyla ilgilenecekti.

Zamanını ve enerjisini bu ülkeyle ilgilenerek boşa harcayacağına inanıyordu.

Ben ona, hayır, “Türkiye’yle ilgilen” mi demeliydim?

“Ümidini kesme, yakında herşey çok daha iyi olacak” mı demeliydim?

Desem, inanır mıydı?

İnansa ve ona göre hayatını bu ülkeye adasa, ona doğru olan yolu mu göstermiş olurdum?

Yoksa yanıltmış ve hayatını ziyan etmesine mi yol açmış olurdum?

Ben ona “herşeyin düzeleceğini” söylesem ve o da gazete okumaya devam etse, bugün bizim gazetede Atatürk’ün İsmet Paşa’yı “Dersim katliamından” dolayı nasıl kutladığını okuyacaktı.