Terör…

Terör, son günlerde hızını oldukça artırmış durumda, maalesef şehit sayımız da aynı oranda gün gün çoğalıyor, artıyor. Buradan şehitlerimize Allah’tan rahmet, acılı ailelere başsağlığı dilemek istiyorum. 

İnna lillahi ve inna ileyhi raciun… 

Şehit haberleriyle uyanmadığımız sabah olmuyor artık. Her akşam kaygılı yatar oldum, her sabah kalktığımda aklıma ilk, “acaba bugün kaç şehit verdik?” sorusu geliyor, içim titriyor. Ya internete ya televizyon başına koşuyorum, yüreğim acı dolu, ruhum sıkkın. Bazen gece yarısı uyanıp televizyona baktığım da oluyor. İçim çekile çekile şehit haberleri okuyor, acılı ailelerin fotoğraflarını görüyor, videolarını izliyorum, kendi evlatlarım geliyor gözlerimin önüne, çektikleri acıları bir nebze de olsa hissediyor, adeta kahroluyorum. Bu bir nebzelik kahır bile başımı döndüremeye, gözlerimin nemlenmesine, kinlenmeme yetiyor. Televizyon kanalları habercilik adına yaşanan acıları bir bir ajite edip en ince noktasına kadar verince, daha çok kahroluyorum. 

PKK’nın istediği noktaya gelip tüm Kürtlere nefret safrası kusasım geliyor. Biliyorum, PKK’nın amacı da ülkede topyekün bir Kürt Türk savaşı çıkartmak, beni arzu ettikleri noktaya getirmeyi başarıyorlar…

Sonra tanıdığım, ümmet bilincine sahip, Apoist olmayan, PKK’yı reddeden Kürt kökenli dostlarım geliyor aklıma, üzülüyorum. Sarsılıp kendime geliyor, “onların ne suçu var ki?” diye düşünüyorum. Şunu biliyorum ki gidişattan onlar da memnu değil, ürküyorlar… 

Şehit haberleri konusunda bizim kadar hassaslar.

Yaşananlar Türkiye’nin büyük ülke olma, aktör olma çabalarıyla doğru orantılı. Bölgede ve dünyada sesimizin daha gür çıkması, yaşanan olumsuzluklara insanlık adına itiraz etmek için bir takım bedeller ödemek zorundayız, ödüyoruz da. Birden fazla mihraklar düğmeye basmış durumda, ülkenin en zayıf noktası PKK terörü çünkü…

Osmanlı imparatorluğu döneminde sadıka-i millet derlerdi Ermenilere. Osmanlılara en sadık millet Ermenilerdi o zamanlar, hiçbir sorunumuz yok denecek kadar azdı. Birçok tarih kitaplarından, makalelerden okumuşsunuzdur. Düğünlerimizi beraber yapar, bayramlarımızı birlikte kutlar, kutsal günlerimizde birbirimizi yalnız bırakmaz, hediyeleşirdik. Zamanla Avrupalılar kendi emellerine ulaşmak için o hale getirdiler ki Ermenilerle bizleri, süreç içerisinde düşman olduk. Bugün iki ayrı devlet halinde komşuyuz ama birbirimize kin kusuyoruz, nefret ediyoruz. Ne alış verişimiz var, ne komşuluk ilişkimiz. Halbuki kültürel anlamda pek çok ortak yanımız var hala Ermenilerle.

Görüyoruz ki bugün aynı oyun yine sahnede. Bakın PKK kadrosuna, alt kadrodakilerin ancak üçte biri Sünni ve Türkiye kökenli,  çoğunluğu Suriye, İran, Irak, Ermenistan vatandaşı. Elebaşları ise Suriye, İran, Irak menşeli ve alevi. Bunları, oynanan oyunu bir nebze olsun göstermek için söylüyorum. Zamanla o hale geldik ki, bölgede yaşayan halkları birbiriyle kavga ettirerek yok etmek istiyorlar. Kendilerine en çok bağlı olan hayatta kalacak, gerisi yok

olacak.  Elimizde kalan son Anadolu toprağından bile bizi çıkartmak, sürmek istiyorlar. Bunu da kardeşi kardeşe kırdırarak yapıyorlar, savaşanlar bölge halkı. 

Mesela aylar oldu Suriye’ye Batılılar neden dur demiyorlar? Çünkü akan kan bölge insanının, Müslüman’ın kanı, onların istediği de zaten bu değil mi? Batı ve ABD sadece seyirci konumunda.

Hepimiz bu güzelim ülkede yaşıyoruz. Birlik, beraberlik, huzur içinde yaşama hakkı hepimizin. Şu hataya düşmemek lazım, PKK’yı destekleyen, BDP uzantısı Kürtler ancak %20 civarında, %80’i desteklemiyor. Yaşanana bütün acılara rağmen bu ayırımı iyi yapmak, birbirimize düşmemek gerekiyor.

Şunu da vurgulamadan geçmek istemiyorum ki, bazıları şehit cenazeleri üzerinden siyaset yaparak iktidarı vurma hesabını yapıyorlar. Evet, siyasi iktidar eleştirilebilir, yapmış olduğu icraatlar hicvedilebilir, bunun da pek çok yolu, yöntemi vard, ama bu şehit cenazeleri olmasın lütfen, midem bulanıyor…