Türkiyelileşmek ve KCK

Hava inadına bahar.

Gökyüzü, “aklı olan Türkiye’yle uğraşmaz” diye bağırıyor.

Ama öyle bir ülkede yaşıyoruz ki akıllı olmak ahlaksızlığa yakın düşüyor.

Hapishaneler insan dolu.

Bir KCK iddianamesi açıklandı, evlere şenlik.

Neredeyse bütün Kürtleri ve Kürt tanıdıkları olanları hapse atacaklar.

Önceki gün AKP eski Diyarbakır Milletvekili Abdurrahman Kurt, Neşe Düzel’le yaptığı müthiş konuşmada aslında işin sırrını açıkladı.

“Burası fazla Türk, Türkler de biraz Türkiyelileşmeli” diyordu.

Sonra “Türk” olanları sayıyordu.

Türk bayrağı, Türk anayasası, Türk devleti, Türk Kızılay’ı...

Her şey bu kadar Türk olunca, Kürtlerin de aynı şeyleri kendileri için talep etmelerinin bir hak olacağını söylüyordu.

Bizim Cumhuriyet bu ülkede sanki hiç Kürt yokmuş, herkes Türk’müş gibi bir anlayışla kurulmuş.

Kürtlerin de Türk olmayı kabul edeceği varsayılmış.

“Kabul etmeyeni de öldürürüz” diye düşündüler herhalde.

Epeyce öldürdüler de ama Kürtlere “biz de Türk’üz” dedirtemediler.

“Niye Türk’üm demiyorsun” diye de kızdılar.

Atatürk, “ne mutlu Türk’üm diyene” deyip Kürtlere mesajı vermiş, “mutlu olmak istiyorsan ‘Türk’üm’ de yoksa mutlu olamayacaksın”.

“Seni mutsuz ederim” diyor anlayacağınız.

Mutsuz da ettiler.

Çekmediği çile kalmadı Kürtlerin.

Hâlâ da çekiyorlar.

Savaş da olsa, barış da olsa, müzakere de olsa Kürt meselesi çözülemiyor.

Çünkü Kürtler Türkleri kızdıracak kadar mantıklı sorular soruyorlar.

“Ben de bu ülkenin vatandaşıysam niye herşey Türk burada, niye Türk bayrağı, Türk devleti, Türk anayasası var?”

Haklı bir soru değil mi?

Türklerin bayrağı varsa Kürtlerin de olmalı, Türklerin devleti varsa Kürtlerin de olmalı, Türklerin anayasası varsa Kürtlerin de olmalı.

Ya da böyle herşeyi ikiye ayırmak istemiyorsanız, bayrak, devlet, anayasa sadece bu ülkede yaşayan Türklerin değil bu ülkede yaşayan Kürtlerin de bayrağı, devleti, anayasası haline gelmeli.