Yüz yıllık sessizlik

Osmanlı’da padişahlar eleştirilemezdi, önceleri eleştirenleri boğdururlardı, sonraları biraz daha yumuşadılar sadece sürgüne göndermeye başladılar.

İttihatçılar da eleştirilemezdi, onlar, eleştirenleri sokakta vurdururlardı.

Atatürk de eleştirilemezdi, o cumhuriyetçi olduğu için İttihatçılardan da son dönem padişahlarından daha hızlı çıkmıştı, eleştirenleri İstiklal Mahkemesi tarikiyle sehpaya gönderiverirdi; tarihçiler benden daha iyi bilir ya, benim bildiğim Atatürk’ün öldürttüğü adam sayısı Abdülhamit’in öldürttüklerinden çok daha fazladır.

İsmet Paşa da eleştirilemezdi.

Demokrat Parti iktidarının ilk başlarında eleştirilebilirdi, ne de olsa “demokrasi” gelmişti, son dönemlerinde onlar da eleştirenleri hapsetmeye koyuldular.

27 Mayıs’tan sonra generallerin dönemi başladı.

Ordu tümüyle eleştiri dışı bırakıldı.

Şimdi “eleştirilmeme” sırası AKP hükümetinde, ilk başlarda çok eleştirildiler, şimdi medya eski alışkanlığına döndü.

Artık kimseyi asmıyorlar ama sanırım bu sefer konu “para”, bir kısmı yeni dönemde kazandığı paradan vazgeçmek istemiyor, bir kısmı da hükümeti eleştirirse çeşitli biçimlerde para kaybedeceğinden korkuyor.

Bugün yaşadıklarımız ortada.

Devlet dağılmış durumda.

Hâlâ insanlar arasında eşitlik kurulamamış.

Hepsini tek tek söylemeye gerek yok, neler yaşandığını hepimiz biliyoruz işte.

Bu durum, “yüz yıllık sessizliğin” sonucu.

Eleştiri, iktidarların suyu sabunudur, eleştiri olmadı mı iktidarlar kirlenir.

Kirli iktidarlar toplumu da kirletir.

Yaptıklarının hiçbir eleştiri ve tepkiyle karşılaşmaması iktidarlarda her şeyi yapabilecekleri duygusu yaratır, her şeyi yapabileceğine inanan da her şeyi yapmaya kalkar.